Αθανασία

Ο αυτοπροσδιορισμός και η νοηματοδότηση της ζωής, είναι πράξεις ευθύνης. Είναι απόφαση στην αναλογία του πόσο ‘είμαι’ , του πόσο ‘γίνομαι’ και κυρίως του πως διαχειρίζομαι την απώλεια. Γιατί κάθε αλλαγή , αναγκαστική η από επιλογή εμπερικλείει απώλεια.
Απώλεια αυτών που πρέπει να αποχωριστούμε για να συντελεσθεί η αλλαγή απώλεια, αυτών που δε χωράνε στην αλλαγή .
Ο Freud ασχολήθηκε διεξοδικά με το θέμα αυτό, κυρίως σαν αντίσταση στην θεραπευτική αλλαγή. Ακριβώς γιατί ακόμα και η θεραπευτική αλλαγή προαπαιτεί μια μετάβαση. Μια μορφή απώλειας, από μια κατάσταση γνωστή ‘του είμαι τώρα’, σε μια άλλη κατάσταση άγνωστη του ‘ του τι θα γίνω μετά’ . Αναμοχλεύει φόβους θανάτου. Πιο σωστά φόβους ΄μικροθανάτων. Κατά την ορολογία του Freud τα ψηλά του θανάτου .

Παγίδες Ναρκισσισμού

Ζούμε την εποχή των αλλαγών των αντιφάσεων και της ανασφάλειας. Οι σταθερές αξίες είναι παρωχημένες. Η γλώσσα μας έχει χάσει την επικοινωνιακή της αξία. Οι λέξεις έγιναν τόσο πολυσήμαντες και πολυνοηματικες, τόσο πολύ εξαρτώμενες από το καταστασιακό περιβάλλον αλλά κυρίως τους κρυφούς στόχους που τελικά οδηγούν σε παρανόηση και όχι συνεννόηση. Έχουμε αποκοπεί συναισθηματικά από τους άλλους. Ο κάθε ένας από εμάς έγινε ένας σύγχρονος Νάρκισσος. Αποξενωμένος από υπαρξιακές ανησυχίες, απορροφημένος στην δική του ιστορία στο δικό του καθρέφτισμα, ακυρώνει και ακυρώνεται κοινωνικά.

Ο όρος ναρκισσισμός δηλώνει τον εγωκεντρισμό και την αυταρέσκεια. Σχετίζεται με τον μυθολογικό Νάρκισσο που παγιδευμένος στον αυτοθαυμασμό αδιάφορος σε κάθε άλλο ερέθισμα, απορροφήθηκε από το ίδιο του το είδωλο και πνίγηκε στα νερά που το ανακλούσαν. Δυστυχώς η εποχή ενθαρρύνει η και εκτρέφει τύπους προσωπικότητας, που στην γλώσσα της ψυχολογίας θα μπορούσαν να διαγνωσθούν σαν Ναρκισσιστική προσωπικότητα η Ναρκισσιστική διαταραχή.

To μαχαίρι ( Καββαδίας)

Η μελοποιημένη απόδοση του ποίηματος του Καββαδία, το μαχαίρι - υπερτερεί συνειρμικά τουλάχιστον - όταν ακούγεται από την ανδρική φωνή του Παπακωσταντίνου. Η γυναικεία φωνή – ακόμα και αυτή της Πρωτοψάλτη που αν και υπέροχη, δεν μπορεί να συγκινεί το ίδιο σε μια αφήγηση που μιλά για πάθη, απόλυτα ανδρικά. Κρυφά, αρχέτυπα και τραγικά. Μοιάζει πως στο ποίημα - ‘το μαχαίρι’ - ο Καββαδίας αγγίζει την ανδρική ψυχή, κυρίως στην έκφραση αμφιθυμίας στην αναπόφευκτη οιδιπόδεια διαδρομή. Οιδιπόδεια με την έννοια της εξέλιξης, της κοινωνικοποίησης. Της διαμόρφωση της προσωπικότητας - το σύστημα των ηθικών αρχών και αξιών που προσδιορίζουν την υποκειμενική αντίληψη αφηρημένων εννοιών όπως είναι η προσωπική τιμή.

‘Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα’.

‘Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα’.

Στην εποχή που η τεχνοκρατία, η ψηφιακή ‘πραγματικότητα’ και η αναπτυσσόμενη εμβιομηχανική προγραμματίζουν το μυαλό μας, ναρκώνουν τις αισθήσεις μας, ένα ποίημα όπως το ‘επέστρεφε’ του Καβάφη είναι ελπίδα. Γιατί ελπίδα, είναι η επιθυμία. Κάθε ‘επιθυμία παληά που ξαναπερνά στο αίμα’

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ (Μια ψυχοδυναμική προσέγγιση)

ΔΕΛΦΙΚΑ ΠΑΡΑΓΓΕΛΜΑΤΑ (Μια ψυχοδυναμική προσέγγιση)

Επανεκτιμώντας - με την σημερινή οπτική -την σημασία των Δελφικών παραγγελμάτων σε διαδικασίες κοινωνικοποίησης , εκπολιτισμού και θεμελίωσης ηθικών άρχων, αυτό που αναμφίβολα διαπιστώνεται είναι η διαχρονική επικαιρότητα των. Μας κληροδότησαν όλες τις ‘συνταγές για τον ‘ηθικό και δίκαιο ’ άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι δημιουργός και μέλος μιας ‘ ιδεώδους συνεκτικής’ κοινωνίας. Μεταγενέστερα ανθρωπιστικά κινήματα- ανεξάρτητα αν αυτά λέγονται χριστιανικά , φιλοσοφικά η ψυχαναλυτικά -στην ουσία δεν είχαν να προσθέσουν τίποτα περισσότερο .

Του κάτω κόσμου τα πουλιά

Καθώς έφτασε ο Σεπτέμβρης και έχουμε χαθεί, νοιώθω πως θα ήθελα να ευχηθώ καλή χρονιά, η καλό χειμώνα.
Προτιμώ το πρώτο .......εξυπακούεται......... Έχουμε ανάγκη από θετική ενέργεια σε αυτή την δύσκολη εποχή.
Δεν κρύβω ότι είμαι επηρεασμένη από την ζωή με τον Καρκίνο και την λεηλασία των χημειοθεραπειών. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το φθινόπωρο, είναι η κατάσταση γύρω μου, με τον φόβος για το αύριο, την κατήφεια , την ετερομομφή και τον θυμός. Δεν ξέρουμε που σταματά το χειρότερο. Φυσικά και δεν φταίμε. Όμως δεν μπορεί να προσδοκούμε τον ‘από μηχανής θεό’. Η δεινή πραγματικότητα δεν αλλάζει έτσι. Αλλάζει μόνο με βαθύτερες προσωπικές αλλαγές και κοινωνικές αντιλήψεις ορθολογισμού και δικαιοσύνης. Όχι με εμμονές σε νευρωτικούς μηχανισμούς προσδοκίας μαγικών λύσεων.

Ξεκίνημα σ' ένα άλλο τρόπο ζωής

Η σιωπή μου -πάνω από δύο μήνες τώρα- σχετίζεται με την αρρώστια που καθώς φαίνεται, από εδώ και στο εξής θα αποτελεί για μένα, το alter ego μου. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν είναι όπως πριν και όμως τίποτα το ουσιαστικό δεν έχει αλλάξει. Το alter ego ας νομίζουμε ότι το ξέρουμε -ότι είναι ‘ο ίδιος άνθρωπος’-στην καθημερινότητα είναι το ‘άγνωστο’. Η σχέση μας με τον με τον προσωπικό μας ‘δαίμονα’. Μια απόλυτα ατομική υπόθεση που τολμώ να ονομάσω προσωπική ελευθερία . Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να την αλλάξει αν δεν το επιτρέψουμε εμείς. Στην δική μου περίπτωση , πήρε ένα συγκεκριμένο όνομα. Καρκίνος.